DANAS KRV TEČE EGIPTOM, LIBIJOM, SIRIJOM I UKRAJINOM: Nećete verovati kako je sve to počelo! (VIDEO)

 I doista su posvećeni svom poslu. Za početak, krenimo od „Oktobarske revolucije“ u Srbiji i Otpora, koji je predstavljan kao samonikla organizacija običnih aktivista, ali iza čije se maske kriju mnogo ozbiljnije stvari, što priznaju i sami zapadnjaci

Gadafi
Foto: novosti.rs

 „U principu, operacija (u Srbiji) bila je potpuno javna i finansirana kongresnim dotacijama od oko 10 miliona dolara za fiskalnu 1999. i 31 milion dolara za 2000. godinu. Neki od Amerikanaca koji su bili uključeni u napore za rušenje (Slobodana) Miloševića rekli su da su bili svesni aktivnosti CIA u toj kampanji, ali da nisu mogli tačno da ustanove šta to Agencija namerava“, navodi se u jednom tekstu koji je 2000. godine objavljen u Vašington postu. „Vodeću ulogu imali su Stejt department i Američka agencija za međunarodni razvoj (USAID) koji su kanalisali fondove preko komercijalnih ugovarača i neprofitnih grupa kao što su Nacionalni fond za demokratiju (NED) i Međunarodni republikanski institut (IRI)“, dodaje se u ovom tekstu. Imena ovih organizacija treba dobro upamtiti, jer one igraju ključnu ulogu u svim „obojenim revolucijama“ koje su prethodile ovoj u Srbiji i koje su usledile posle nje.

„Činjenica je da su, između 1997. i 2000, NED i američka vlada uspeli ono što NATO-u nije pošlo za rukom uprkos 37.000 borbenih letova (tokom bombardovanja SRJ) – da svrgnu Miloševića i da promovišu neoliberalnu viziju za Srbiju“, rekao je sa svoje strane američki analitičar Majkl Barker.

Otpor se pokazao kao toliko uspešan da je odlučeno da se ova organizacija uključi u demonstracije u Ukrajini 2004. i pomogne u primeni šablona koji je originalno sproveden u Srbiji, ovog puta uz američku finansijsku pomoć vrednu 65 miliona dolara. „Obučavali smo ih kako da uspostave organizaciju, kako da otvore lokalne ogranke, kako da naprave ‚brend‘, kako da osmisle logo, simbole i ključne poruke. Obučavali smo ih kako da otkriju ključne slabosti u društvu i koji su najveći problemi građana, odnosno šta bi mogao biti motivišući faktor za narod, pre svega za mlade ljude, da izađu na glasanje i na taj način oblikuju svoju budućnost“, rekao je decembra 2004. za Radio Slobodna Evropa jedan od aktivista Otpora, odnosno Kanvasa, Aleksandar Marić, koji je i sam u više navrata boravio u Ukrajini.

Posle Ukrajine, granice za Kanvas više nije bilo. Usledili su angažmani u svim zemljama gde je trebalo menjati vlast koja je nedemokratska, autoritarna ili korumpirana samo zato što ne odgovara američkim interesima – od Južne Amerike, preko Istočne Evrope do Severne Afrike i Bliskog istoka.

Kanvas kategorički negira da prima bilo kakvu finansijsku pomoć od američke vlade i tvrdi da je glavni finansijer rada ove altruističke organizacije Slobodan Đinović, bivši otporaš koji je nakon oktobarskih promena u Srbiji munjevitom brzinom stekao značajno bogatstvo baveći se telekomunikacijama, pre svega internetom. Ako se zagrebe malo dublje, međutim, na videlo izlazi da su „partneri“, odnosno finansijeri Kanvasa organizacije tesno povezane sa vašingtonskom administracijom. Na spisku su: Američki institut za mir (USIP) koji finansira Kongres, Fridom haus (nevladina organizacija kojom dominiraju američki tvrdokorni neokonzervativci) IRI (kojim je dugi niz godina rukovodio jedan od najčuvenijih američkih jastrebova, Džon Mekejn) organizacija Nova taktika (koju finansira Džordž Soroš) i organizacija Humanost u akciji (koju delimično finansira Stejt department). Na smutnju oko finansiranja ove organizacije ukazao je i ugledni američki časopis Forin polisi koji je početkom 2011. napisao: „Kao i čitava opozicija Miloševiću, Otpor (koji je sada poznat kao Kanvas) primao je novac američke vlade i lagao o tome. Kada je, po padu Miloševića, isplivala istina, mnogi članovi su napustili Otpor jer su se osetili izdanim.“ Kako je finansiran Otpor, svojevremeno je objasnio i bivši ministar informisanja, a današnji premijer Srbije Aleksandar Vučić. „Dobijao sam policijske izveštaje na sto. Tu su bili svi dokazi. Znali smo da strane obaveštajne agencije uče studente u Budimpešti kako da se organizuju. Davali su im i pare; znali smo to, jer smo imali ljude u Otporu. Ono što vi zovete opozicionim pokretima, ja zovem paravan-agencijama koje pripremaju teren za stranu intervenciju“, citiran je Vučić u knjizi Igra senki: Petooktobarska smena vlasti u Srbiji.

Krunski dokaz za povezanost Kanvasa i Srđe Popovića sa američkim obaveštajnim strukturama jeste, ipak, prepiska ove organizacije i njenog vođe sa američkom obaveštajnom i konsultantskom firmom Stratfor, koja svoje usluge prodaje firmama, između ostalog i onim iz američkog vojnog industrijskog kompleksa poput Lokid Martina, Rejteona, ali i američkoj mornarici. Kada je ova prepiska procurila u javnost, zahvaljujući Vikiliksu, ustanovljeno je i da je Popović u bliskim vezama sa jednim od izvršnih direktora notorne multinacionalne investicione banke Goldman Saks, sa sedištem u Americi, koja je simbol surovog neoliberalnog globalističkog kapitalizma.

Januara 2011. zapadni mediji izveštavali su o „spontanim“ i „autohtonim“ ustancima u Severnoj Africi i na Bliskom istoku, uključujući i Egipat. Četiri meseca kasnije, američki mediji počeli su i sami da govore o tome kako „Arapsko proleće“ nije bilo ni spontano, niti autohtono. Aprila 2011. Njujork tajms pod naslovom Američke organizacije pomogle rađanje arapskih ustanaka piše da je „čitav niz grupa i individua koje su direktno umešane u ustanke u regionu, uključujući i egipatski pokret Šesti april, bile obučavane i finansirane pomoću organizacija kao što su IRI, NED i Fridom haus“. Navodi se da su pripreme za „Arapsko proleće“ počele ne kada su ustanci već pokrenuti, nego godinama ranije, i to u kancelarijama u Vašingtonu i Njujorku, kao i u centrima za obučavanje u Srbiji koje finansiraju SAD. Aktivisti pokreta Šesti april bili su 2008. u Njujorku na Samitu Alijanse omladinskih pokreta, organizacije koju sponzorišu institucije američke vlade kao i korporacije, a nedugo potom otputovali su u Srbiju gde ih je obučavao, kako piše Njujork tajms, „Kanvas, organizacija koja je dobro podmazana i podržana sa više miliona američkih dolara dobijenih od SAD“. Posle obuke Kanvasa, Šesti april se 2010. vraća u Egipat da učestvuje u rušenju vlasti Hosnija Mubaraka. Zanimljivo je da su aktivisti Šestog aprila u rušenju Mubaraka blisko sarađivali sa još jednom organizacijom koju su Emirati stavili na svoju listu terorističkih organizacija, a za koju je poznato da odavno dobija materijalnu i svaku drugu pomoć Vašingtona – Muslimanskim bratstvom. O vezi američke vlade sa ovom zlokobnom organizacijom u jednoj od svojih knjiga pisao je bivši američki obaveštajac i javni tužilac Džon Lofus. On je naveo da je „neko u CIA uništio glavninu čitave zbirke dosijea o Muslimanskoj braći“ i da u tom dosijeu sada „postoji samo nekoliko isečaka iz novina“. On ukazuje da Njujork tajms „i dalje objavljuje reklamne članke o divnoj Muslimanskoj braći kao staromodnoj antikolonijalnoj političkoj grupi, koja bi mogla da odigra modernu ulogu u budućoj egipatskoj vladi“. Istina je, međutim, da su tokom osamdesetih godina dvadesetog veka, Muslimansko bratstvo angažovali američki obaveštajci kako bi regrutovali mudžahedine za rat u Avganistanu, a sada je to pokroviteljska organizacija za svaku sunitsku terorističku grupu na Bliskom istoku. „I dan-danas američka vlada je jedina velika sila koja nije proglasila Muslimansko bratstvo za terorističku grupu, naprotiv, i dalje troši velike svote novca kako bi finansirala ovu organizaciju“, naveo je Lofus.

(Pečat, priredio Intermagazin)

Podeli ovaj članak